Internasjonale nyheter

Kserokopia #34 (5-12 kwietnia)

European Open EDU Policy Project -

W tygodniu, w którym w Krakowie trwa Open Education Global Conference, piszemy o najnowszej decyzji rzecznika generalnego Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie linkowania, badaniu poświęconemu procedurze notice and take down i nowych pozwach o plagiat w muzycznym świecie. Zachęcamy również do lektury listu, którego jesteśmy jednym z sygnatariuszy, nawołującego Komisję Europejską do  ambitnej reformy europejskiego prawa autorskiego oraz do obejrzenia filmu nt. geoblockingu.

Linkowanie do nielegalnych treści nie jest naruszeniem prawa autorskiego

Samego linkowania nie można uznać za naruszenie praw autorskich i nie ma tu znaczenia, że link prowadzi do treści “pirackiej”. Gdybyśmy założyli inaczej, byłoby to niebezpieczne dla funkcjonowania internetu. Taką opinię wyraził rzecznik generalny Trybunału Sprawiedliwości UE w opinii na temat sprawy C-160/15. Więcej o decyzji można przeczytać w Dzienniku Internautów i na blogu IPKat.

Notice and take down – fakty i mity

Procedura notice and take down, mająca znaczenie dla unikania odpowiedzialności przez pośredników internetowych za treści zamieszczone na ich portalach, budzi wiele kontrowersji. Zachęcamy do lektury artykułu naukowego nt. wpływu procedury notice and take down na wolność słowa w Stanach Zjednoczonych “Notice and Takedown in Everyday Practice”.

Brytyjczycy radzą, co robić z trollem

Nie tak dawno pisaliśmy na naszym blogu o zjawisku copyright trollingu. Brytyjski Urząd Własności Intelektualnej (the Intellectual Property Office) przygotował podręcznik, co robić w przypadku copyright trollingu.

Cyrk vs. piosenkarz

Cirque du Soleil (kanadyjska trupa cyrkowa) pozwała Justina Timberlake’a, twierdząc że piosenka “Don’t Hold the Wall” jest plagiatem oryginalnego utworu trupy. Cyrk rząda rekompensaty w wysokości 800 tys. dolarów.

Cirque Du Soleil, Varekai w Melbourne, CC-BY, https://en.wikipedia.org/wiki/Varekai#/media/File:Cirque_Du_Soleil,_Varekai_in_Melbourne.jpg

 

Chcemy ambitnej reformy prawa autorskiego

Centrum Cyfrowe jest wśród sygnatariuszy otwartego listu do Komisji Europejskiej, wzywającego do przeprowadzenia ambitnej reformy prawa autorskiego. Naszym zdaniem ambitna reforma to taka, która nie tylko będzie dostosowana do potrzeb cyfrowej rzeczywistości, ale też wzmocni podstawowe zasady, takie jak ograniczenie odpowiedzialności pośredników oraz wolność komunikacji i dostępu do wiedzy.

Geoblocking

‪#‎stopgeoblocking‬ to nowa kampania BEUC (Europejskiego Stowarzyszenia Konsumentów). Zazwyczaj gdy sami piszemy o geoblockingu mamy na myśli utrudnienia z dostępem do treści on-line wynikające z lokalizacji, w której znajduje się użytkownik internetu i właściwego dla danego kraju prawa autorskiego. Jednak jak widać na przygotowanym w ramach kampanii filmiku, geoblocking to problem, który dotyczy różnego rodzaju usług i treści oferowanych on-line. Zachęcamy również do zapoznania się ze zbiorem danych nt. geoblockingu.

Schody do nieba

Sąd w Stanach Zjednoczonych zdecydował, że hit Led Zeppelin “Schody do nieba” (Stairway to Heaven) jest łudząco podobny do utworu zespołu Spirit i dlatego o ewentualnym plagiacie powinna zdecydować ława przysięgłych. Rozprawa jest zaplanowana na 10 maja.

Developing Open Policy for Higher Education

Creativecommons.org -

In March we hosted the second Institute for Open Leadership, and in our summary of the event we mentioned that the Institute fellows would be taking turns to write about their open policy projects. First up is Amanda Coolidge, Senior Manager of Open Education at BCcampus.

I have been in the field of open education for 10 years, starting in 2006, when I was based in Nairobi, Kenya working on the TESSA Project through the Open University UK.  I joined BCcampus’s Open Education Team in 2014 and have had the opportunity to work on a variety of open education projects provincially, nationally, and internationally. BCcampus supports the work of the British Columbia (Canada) post-secondary system in the areas of teaching, learning, and educational technology. My role is to lead the Open Education team, and in particular to advocate for open education practices across the province of B.C. BCcampus’s Open Education team is best known for the work we have done on the B.C. Open Textbook Project.

IOL2 Working” (CC BY 2.0) by amanda.coolidge

The Institute for Open Leadership was the most profound and inspirational professional development activity I have taken part in. I had the chance to meet a group of passionate open advocates from around the world who are changing open policy in museums, non-profit organizations, research, and higher education. From the week in Cape Town, I came away with two small open policy projects, and one large project.

BCcampus Open Education contracts with grantees

One of the smaller open policy projects I have taken on is to change and clarify the wording of our contracts with our B.C. grantees. When we work on projects—either creating or adapting open educational resources—each grantee must adhere to the contract that is outlined between BCcampus and the grantee. The language in these contracts needed to be stronger to ensure that openness was not an afterthought, but that it was deeply embedded into the work we were asking the grantee to accomplish. Changes to the wording of our contracts include:

  • Technical formats for revision and remixing: Completed OER materials must include the original, editable files for re-distribution.
  • Accessibility standards: OER in the form of multimedia, such as videos or audio, must be compliant with accessibility standards and include a transcript and preferably closed captioning.
  • Clarification of the CC license requirements for newly created works and the use of existing resources in the development of materials:
    • New Creation – copyright with author(s)
      • The materials covered by this contract will be a newly created work, for which the copyright will be held by the author or in the case of a new book that is collaboratively produced by more than one author the copyright will be jointly owned by all contributing authors. In both cases, the resulting content will be licensed for reuse with the most current version of the Creative Commons Attribution (CC BY) license.
    • Use of Existing Content
      • Any existing content used in the development of the materials must have a Creative Commons License. The use of the materials must comply with the original Creative Commons License attributed to the existing content.
Open policy for the Ministry of Advanced Education

The second smaller—yet potentially more impactful—policy project is developing an open policy statement for our B.C. Ministry of Advanced Education. The open policy is directed to granting funds, in that the Ministry would state that all grantees who receive public funds from the Ministry of Advanced Education must use CC licensed material in the development of their said project. While this is still in draft form and has not been formally presented to the Ministry, a part of the statement reads:

Grantees are encouraged to search existing resources and OER repositories for openly licensed learning objects and, where appropriate, reuse these learning objects instead of duplicating existing objects as components of their proposed programs. If existing OER are reused as part of the grant funded project, the grantee shall comply with the terms of the applicable open license, including proper attribution.

Open educational resources policy guide

The third, and largest, open policy project is the creation of an Open Educational Resources Policy Guide for Colleges and Universities in both the United States and Canada. I have the distinct pleasure of working on this project with another IOL Fellow, Daniel Demarte. Daniel is Vice President for Academic Affairs & Chief Academic Officer at Tidewater Community College. Daniel and I are very passionate about ensuring that the development and implementation of OER is successful in higher education. We believe that in order to mainstream OER development and adoption, an open policy should be implemented. The purpose of the guide is to promote the utilization of OER and scale efforts to full OER programs. It is written primarily for governance officials at public two-year colleges in the United States and Colleges and Universities in Canada. The contents of the policy guide are not intended to be prescriptive; contents are intended to be adapted for use according to a college’s culture. The OER policy guide is organized in three sections including:

  • OER Policy Principles
  • Components of an OER Policy
  • OER Policy Resources

The components of OER Policy section includes the following topics that we think decision-makers should consider when developing an institutional OER Policy, or when integrating these components into an existing institutional policy:

  • OER Purpose
  • OER Policy Statement
  • Intellectual Property and Licensing OER Content
  • OER Procedures and Responsibilities
  • OER Training and Professional Development
  • OER Course Design
  • OER Content Development
  • Sharing OER Content
  • OER Technical Format
  • OER Sustainability (college-wide capacity, funding model, tenure)
  • OER Quality Assurance

For each component, we provide an explanation of why the component is needed, sample policy statements, sample resources, and a recommended action checklist. Stay tuned for continued updates on the status of the Open Educational Resources policy guide.

I would like to give my sincere thanks to Creative Commons, mentors, fellows, and the Open Policy Network for including me in the Institute for Open Leadership.

View from Table Mountain” (CC BY 2.0) by  amanda.coolidge 

The post Developing Open Policy for Higher Education appeared first on Creative Commons blog.

At Japanese Beatmaking Event, Producers Create CC Remixes in Just Four Hours

Creativecommons.org -

Earlier this month, the fine folks of Creative Commons Japan hosted a beatmaking event at Bigakko, an innovative art education center in Tokyo. A quartet of up and coming Japanese electronic music producers—Madegg, Metome, Foodman (best name ever), and Canooooopy—were issued a challenge: Create brand new remixes of CC-licensed tracks found online. The musicians had exactly four hours to complete the challenge, from finding the CC-licensed source material to exporting their finished remixes.

The results turned out to be pretty fantastic, and are now available through the Creative Commons SoundCloud account. Most of the remixes and almost all of the source tracks that were used are licensed under CC BY and CC BY-SA, so there’s a lot here that you can not only listen to but also use for your own projects and remixes. Check ’em out:

Madegg, “Banana Man”

Metome, “Impro 2016l4l2”

食品まつりa.k.a Foodman, “Hey”

Canooooopy, “雲間に閃く集合知 [clouded souls of crowds]”

The post At Japanese Beatmaking Event, Producers Create CC Remixes in Just Four Hours appeared first on Creative Commons blog.

Wikipedia Year of Science: An Open Opportunity for Participation

Plos -

Publishers of peer-reviewed Open Access journals such as PLOS are driven by the realization that, because taxpayers fund the overwhelming majority of biomedical research, there is a moral imperative for the results of this publicly-funded work to be freely and immediately available to those who fund it. In fact, legislators, policymakers and institutions have reached the same conclusion. But what happens to that Open Access scientific content outside the academic or entrepreneurial domain?

In today’s world, there is no reason to limit access to knowledge, and every reason to free it. But the information shared must be reliable, reputable and trusted. This does not mean there is only one perspective or definitive scientific result; research is full of subtleties that inform distinct perspectives and influence final outcomes. What does matter is that science in the public domain, such as content in Wikipedia, is accurate and referenced soundly. Where Wikipedia says “citation required,” PLOS helps create them. PLOS publishes over 30,000 quality peer-reviewed research articles across a broad scope of disciplines each year, and as an Open Access publisher, this trusted research is immediately available for use, reuse and distribution, by anyone with an internet connection.

The Wiki Education Foundation (Wiki Ed) has announced the 2016 Wikipedia Year of Science, an initiative to improve Wikipedia’s potential for communicating science to the public. Through its Classroom Program (where students write Wikipedia articles on class-related topics in place of a traditional research paper) and with collaborations from Wikipedia editors, Wiki Ed will engage scientists to improve the breadth and depth of scientific content on Wikipedia.

Get involved: Find a Wikipedia page on your topic of expertise and match it to a relevant PLOS article. Check out the Year of Science Wiki page and scroll down for the list of monthly themes, then copy/paste the URLs for the Wikipedia and PLOS articles into a form accessible from this survey link. We’ll be sending the information to Edit-A-Thons scheduled throughout the year.

In a Q&A with Tom Porter, Senior Manager of Development at Wiki Ed, PLOS had the opportunity to take a closer look at 2016 Wikipedia Year of Science.

Why this year and why science?

Science is a critical field of education. Wikipedia is enormous, but what you find on Wikipedia is the result of dedicated volunteers. Not every volunteer is interested in writing the kind of content that people search for, or want to learn about, on Wikipedia. That leaves some gaps in public access to knowledge that we think it’s time to tackle.

Since Wikipedia was created 15 years ago, there has been a general warming up of relationships with academics. Often, instructors saw it as a problematic reference material. Now, more often, they see it as an opportunity for student writing. Wiki Ed has worked with 478 instructors at 282 universities, all of whom assigned their students to write for Wikipedia as part of their coursework. “Don’t cite it. Write it!” is the refrain.

In your experience, how do people get over their fear of openly collaborating on public documents such as Wikipedia articles or commenting on existing content through Talk pages? Is it fear, naivety regarding how to do it, or something else?

Many of our students struggle with changing something that’s already on a Wikipedia article – they don’t want to feel bad that they’re rewriting someone else’s content. We spent time in our online training letting students know it’s okay to do so, and we encourage them to post to Talk pages. For many students, this is the first time they’ve worked in public, and they learn a lot about the review and collaboration cycle as they write Wikipedia articles.

Participation and Credit

This is a perfect opportunity for PLOS, with its Open Access content, to reach out to our global contributor community and advance the Open Science movement through improving a vast public resource, increasing article reach, enhancing public awareness of the benefits that Open Access research brings, and accelerating the distribution of research out to the broadest community possible. By increasing access, usability and discovery of trusted information, scientific knowledge made open can propel discovery and innovation. The benefit of participating in the Wikipedia Year of Science is not just greater scientific engagement in public knowledge; it will help “ensure that the next generation of scientists has the skills to explain important scientific principles in a straightforward and effective manner to the general public.”

As organizations, PLOS and Wiki Ed share a common belief in the power of collective knowledge. Both have grown out of communities that recognize the exponential possibilities that Internet connectivity provides, and see the imperative to push that potential for the advantage of humankind. But the desire to do good only works to our advantage as far as it goes; broad community engagement is key. While PLOS and Wiki Ed share a common goal – an open web where communities come together to create, craft, use, reuse and advance critical knowledge – to get there we must understand how to attract communities to participate. New models of doing and publishing science must acknowledge the deep experience of contributors, attribute credit appropriately and retain benefits and rewards for those contributing the original research.

PLOS is not the only organization experimenting with new formats of presenting published work. Wiki Ed recently created Wiki Playlists for personal collections, and PLOS wasted no time in checking it out by creating a Wiki Playlist for PLOS Computational Biology Topic Pages. Examples of open review, post-publication discussion and ongoing dialogue around scientific work, this format allows PLOS authors and editors a collaborative and transparent approach to authoring, reviewing and editing. These articles leverage the capabilities of Wikipedia to expand the reach of research articles and redefine what is published. Authors come to PLOS Computational Biology’s Topic Page editors with content suggestions, and work together to produce a trustworthy, peer-reviewed article for the journal through an open review process that is also posted to Wikipedia for community updating. Once revised and accepted, the articles’ transparent peer review process is preserved by publishing the work – as both a journal article and a Wikipedia page – together with the peer reviews and author responses. PLOS believes that access to the work on Wikipedia increases visibility and invites discussion. Eight Topic Pages have been created to date with Wikipedia versions of articles updated as discoveries are made, allowing the research record to evolve.  There is mutual benefit from new content: Wikipedia is made more robust through the incorporation of peer-reviewed articles, and PLOS authors benefit from the increased reach of their work. This program is ongoing at PLOS and additional Topic Pages are scheduled for release before the end of the year. A revised Wiki Playlist will be created.

Get involved: Tweet about the Wiki Playlist; Wiki Ed asks to include #wikiplaylist in your tweet, for example,

.@PLOSCompBiol #wikiplaylist Open review &post-pub discussion available at @PLOS where #OpenAccess is the norm http://playlist.wiki/playlist/plos-computational-biology-topics or

.@PLOSCompBiol #wikiplaylist Open review, post-pub discussion & ongoing dialogue available in @PLOS articles where Open Access is the norm http://playlist.wiki/playlist/plos-computational-biology-topics

Of course, innovative tools are only part of the story. Their success depends on community and collaboration. Wikipedia is successful in part because of the massive scale of its contributions and contributors. PLOS, through communities and new forums for communicating science, strives to develop its own large-scale, engaged communities. Watch this space for more ways to get involved.

 

Image Credit: Titz B, Rajagopala SV, Goll J, Häuser R, McKevitt MT et al. PLOS ONE. 2008. DOI: 10.1371/journal.pone.0002292

Active OER: Beyond open licensing policies

Creativecommons.org -

eBook” (CC BY-NC-ND 2.0) by  Jonas Tana 

 

This is a guest blog post written by Alek Tarkowski, Director of Centrum Cyfrowe and co-founder of Creative Commons Poland. On April 14, 2016, 60 experts from 30 countries are meeting in Kraków, Poland for the first OER Policy Forum. The goal of the event is to build on the foundations for OER strategy development and define collective paths towards greater, active OER adoption.

 

In 2015, the Polish government launched an online repository of open, Creative Commons Attribution-licensed e-textbooks, covering the core curriculum for primary and lower secondary education. After five years, open education activists finally saw their advocacy work bear fruit. In parallel, the government changed the textbook funding model, which translated into massive cost savings for parents and students.

With this goal achieved, we ask ourselves: is our work done? Or is this just the first step in fully achieving the potential for Open Educational Resources (OER) in education? Do we just need textbooks that parents and students don’t have to pay for, or do we need educators and learners actively engaging with resources, and trying out new pedagogies?

The issue surfaces from time to time in discussions on OER policies, but not often enough. We need to move beyond strategies that ensure open availability of content, and supplement them with active policies that support engagement of educators and learners with open resources. Scale of usage, and not just the number of available resources, should be our key metric of success.

Just free, or also open?

In February, at the annual meeting of the OER community, organised by the Hewlett Foundation, David Wiley and John Hilton III organised a discussion on “free vs. open”. The terminology itself was a bit confusing, because by “free” they meant “freely available”, and by “open” they meant allowing the “5 Rs” of active reuse of content. Such use of terms would cause a violent outburst from any orthodox Free Software advocate, since that community has clear definitions of “libre” and “gratis”. But the strange choice of key terms made sense in a way—it drew our attention from the typical way we have been naming things to the problem at heart of OER developments.

We’ve spent too much time arguing about the virtues of “libre” vs. “gratis”, which usually are rooted in moral arguments centered around the value of freedom. Not enough effort has been made to relate the value of OER to real-life educational challenges and the  everyday practices of educators and learners. The OER movement, like much of the open movement, has not paid enough attention to the actual value that openly-licensed resources provide to their users—in such as way that is defined in more precise terms than a potential for greater personal freedom. (This issue has been raised by John Wilbanks in his keynote at the OpenEd conference in 2014).

Wiley and Hilton rightly asked participants of the discussion: what do we gain from policies that lead to the provision of freely available resources? And how do we support open use of resources? The conversation is timely: OER policies are gaining important footholds in the United States. On the one hand, the federal government is committing to making openly available the educational content funded with public tax dollars. Also, at the state level—in particular colleges—educational systems are switching from proprietary to open resources, with the “Z degree” (zero resource cost college degree) leading the way. Using the terms of the debate, these are “gratis”, but not necessarily “libre” policies.

Strong and weak forms of open policies

The same challenge became clear to me over the last five years, as the Polish government has been implementing its open textbooks program. In 2011, Poland adopted a strong open model, which ensures legal openness (through open licensing), technical openness (for example use of open formats and dealing with accessibility issues) and which makes content available with no costs for end users. Polish open textbooks are available for free, in open formats, and under an open license. This is different from a weak open model, in which open licensing is not used.

This weak open model has been for almost two decades at the heart of the Open Access model of scientific publishing, in which academic research articles published in scholarly journals are made available to freely access and read (without carrying a specific open license), typically after an embargo period. Yet in recent years we see a shift toward strong openness in Open Access publishing. This has been explicitly expressed through the re-formulation of principles at the 10th Anniversary of the Budapest Open Access Initiative.

Open licensing ensures strong openness by ensuring, through legal means, rights defined in the educational sphere by Wiley’s “5 Rs”. Recommendations to do so are based on a very well developed argument that goes back to Richard Stallman’s thinking on user freedoms, and Lawrence Lessig’s idea of remix as core activity for free culture. But while reuse of code is a common practice in computer programming, reuse of educational content remains an elusive phenomenon. Open licensing advocates usually argue on the basis of future gains: we need to provide a reuse potential by removing legal barriers so that one day we can see novel types of reuse happen. The challenge our community faces is whether the positive changes advocates say will be realized by adopting strong open policies (i.e. policies that deliberately contain an open licensing mandate) can be observed quickly enough in order to validate their development and implementation. Without solid data on why strong open models are needed, they might be evaluated as overly challenging or ineffective.

We need to remember that strong openness is much more controversial than its weak form. In Poland, the willingness of the government to support a strong open policy led to a conflict with a strong lobby of educational publishers. The controversy focused solely on legal issues around ownership of content – and would have been easily solved by adopting a weak policy model (which the Polish government refused to do, fortunately).

Free or Open? Wrong question?

Making the distinction between “libre” and “gratis” (or “free” and “open”, to use terminology proposed by Wiley and Hilton) is a first, important step. Only then we become aware that there is more to OER policies than just open licensing requirements. It becomes possible to define a spectrum of policies through which educational change happens thanks to openly shared and reused resources.

Yet this does not mean that we need to choose between one strategy or the other. Lowering textbook and materials costs for parents and students has been an important aspect of the education policy introduced in Poland. Similarly, open licensing is an important standard for public funding of educational resources and  should remain core to any impactful OER policy. These are important policies, with the potential of introducing greater equality into the educational system.

But we need to be aware that such a policy, on its own, is a “passive” one if we consider broader goals defined by the open education movement. It’s one that creates only potential action for further change. We need to ask the question, what is happening to content that we have openly provided? And build policies that later support not just passive provision of OER, but their active reuse.

Mapping paths toward open education

Reuse is not something that can only happen “in the wild” once the adequate conditions are created. In fact, such organic reuse is quite rare. Although we lack empirical data, I would assume that less than 5% of users is willing to modify content, remix it, create own versions and mash-ups.

If we agree that empowerment and engagement of educators and learners is an important goal, we need to implement active policies that build on and support the potential ensured by passive ones. These could include incentives for teachers to create, reuse and share OER, investing in repositories and other types of infrastructure for discovery and analytics of content, or paying attention to digital literacy of teachers and formulation of new pedagogies. Developing, testing and implementing such active policies in educational systems around the world has to compliment efforts to open resources.

Almost five years after the signing of the Paris OER Declaration and ten years after the foundational meeting in Cape Town, it is time to define new strategies. For the last few years, I have been advocating for the definition of such “paths to open education”. In response, I’ve often heard that education is too varied for such standard scenarios to be defined. But if we want policies that support active reuse of OERs, then we need to define such standard paths. It is clear to me that these would be useful for policymakers asking the same questions. And the answers to some of these questions might even be easier than focusing most of our efforts and outreach on open licensing.

The post Active OER: Beyond open licensing policies appeared first on Creative Commons blog.

New Open Education Search App by OpenEd.com and Microsoft

Creativecommons.org -

A new Open Education Search App is available as part of the U.S. Department of Education’s #GoOpen campaign, a commitment by 14 states and 40 districts to transition to the use of high-quality, openly-licensed educational resources in their schools. The search app pulls in data from the Learning Registry and works within any Learning Tools Interoperability (LTI) compliant Learning Management System. The Open Education Search App enables educators and other users within these districts to search for and assign OER directly within an LMS. Current search filters include subject, grade, topic, and individual standard (eg. Common Core, NGSS, Texas TEKS). Information about the CC license status of the resource is also displayed. The app is available now on the EduAppCenter; you can also check out a screenshot of how it looks below.

In addition to the Open Education Search App, Creative Commons license integration and search is available on Microsoft’s Docs.com. Both OpenEd.com and Microsoft are #GoOpen platform partners working to create the environment where educators and students can access the tools, content and expertise necessary to thrive in a connected world. Creative Commons will continue to work closely with both to integrate CC license choice and content discovery across platforms.

Learn more about Creative Commons work with platforms: https://creativecommons.org/platform/.

 

The post New Open Education Search App by OpenEd.com and Microsoft appeared first on Creative Commons blog.

Wolność panoramy – dla wszystkich czy dla wybranych?

European Open EDU Policy Project -

Idąc ulicą mijamy wiele obiektów chronionych prawem autorskim – budynków, pomników, rzeźb, graffiti. Niejednokrotnie udostępniamy też zdjęcia tych obiektów,  nie zastanawiając się nad prawnymi konsekwencjami. W Polsce wolno publikować zdjęcia dzieł sztuki, które da się sfotografować z miejsc publicznych (np. ulic, parków, skwerów), natomiast trzeba mieć zgodę właściciela obiektu do sfotografowania go z jego prywatnego terenu (np: we wnętrzu domu, lub stojąc na jego gruncie) – art. 33 prawa autorskiego.  Jednak już kilkaset kilometrów dalej Szwedzki Sąd Najwyższy niedawno orzekł, że Wikimedia, która stworzyła galerię zdjęć przedstawiających różnego rodzaju sztukę obecną w przestrzeni publicznej, narusza prawo autorskie i powinna uzyskać zgodę od artystów, których dzieła zostały uwiecznione na zdjęciach przestrzeni publicznej.


Do 15 czerwca można wziąć udział w konsultacjach publicznych ogłoszonych przez Komisję Europejską i odpowiedzieć na pytanie, czy wolność panoramy powinna  być jednym z dozwolonych użytków na terenie całej Unii.

Dlaczego wolność panoramy Cię dotyczy?

Wolność panoramy jako dozwolony użytek w prawie autorskim dopuszcza wykorzystanie obrazów obiektów umieszczonych w przestrzeni publicznej bez konieczności uzyskania zgody ich twórców lub właścicieli. Dzięki takiemu rozwiązaniu bez obaw można fotografować przestrzeń publiczną, zarówno dla celów prywatnych (jak np. pamiątka z podróży), jak i komercyjnych (np. w celu wyprodukowania pamiątek z danego miejsca). W ubiegłym roku społeczeństwo obywatelskie w Europie głośno zaprotestowało przeciwko próbom wprowadzenia ograniczeń wolności panoramy. Warto też przypomnieć, że Parlament Europejski opowiedział się przeciw jakimkolwiek ograniczeniom wolności panoramy.

Tak wyglądałby Plac Zamkowy w Warszawie, gdyby dozwolony użytek wolności panoramy nie był w Polsce dopuszczony, CC-BY SA, https://commons.wikimedia.org/wiki/Commons:Freedom_of_Panorama_2015/pl#/media/File:Warsaw_Royal_Castle_2008_no_FoP_censored.JPG

 

Dozwolony użytek – prawo unijne i szwedzkie

W Unii Europejskiej dyrektywa InfoSoc z 22 maja 2001 zezwala (ale nie wymaga) państwom członkowskim na wprowadzenie do prawa lokalnego  dozwolonego użytku w postaci wolności panoramy.  

Szwedzkie prawo autorskie stanowi (art. 24(1)), że wolno publikować zdjęcia dzieł sztuki, kóre:

  1. znajdują się w przestrzeni publicznej;
  2. mają na celu promocję wystawy bądź sprzedaży danych dzieł sztuki albo;
  3. tworzą kolekcję, która nie jest jednak udostępniona w formie elektronicznej.

Mapa pokazująca zakres dozwolonego użytku wolności panoramy w Europie: ciemnozielony – wolność panoramy dozwolona w szerokim zakresie, jasnozielony – można publikować jedynie fotografie budynków, żółty – fotografie można wykorzystywać tylko w celach niekomercyjnych, czerwony – brak dozwolonego użytku wolności panoramy, CC-BY SA, https://en.wikipedia.org/wiki/Freedom_of_panorama#/media/File:Freedom_of_Panorama_in_Europe_NC.svg

 

Decyzja sądu

Sąd Najwyższy w Szwecji, po rozpatrzeniu pozwu złożonego przez  Bildupphovsrätt (organizację zbiorowego zarządu), orzekł, że dozwolony użytek nie dopuszcza publikowania kolekcji zdjęć on-line i niekomercyjny charakter działalności Wikimedii nie ma znaczenia. Sąd interpretował dozwolony użytek w kontekście dyrektywy InfoSoc, która ma na celu “szczególną ochronę praw twórców w środowisku internetowym” oraz wyważenie interesu publicznego z interesem twórcy. Interesującym jest fakt, że Sąd zastosował test trójstopniowy z dyrektywy InfoSoc(1). Sąd podkreślił również, że o ile analogowe wykorzystanie zdjęć przestrzeni publicznej (nawet do celów komercyjnych) jest dozwolone, to wyjątek ten nie dotyczy internetu. W orzeczeniu możemy też przeczytać, że publikowanie zdjęć przez Wikimedię pozbawia artystów potencjalnego zarobku z tytułu komercyjnego wykorzystania ich utworów i w tym przypadku interes publiczny jest niewystarczający, by kolekcja Wikimedii mogła funkcjonować.

Trudno nam zrozumieć, dlaczego sąd zdecydował się na interpretację pozwalającą na wykorzystanie zdjęcia publicznej przestrzeni w komercyjnej reklamie na bilbordach, a sprzeciwił się jego niekomercyjnemu publikowaniu w internecie.  Wyrok ten jest przykładem niebezpiecznego i naszym zdaniem bezpodstawnego różnicowania na poziomie legislacyjnym dozwolonego użytku o charakterze analogowym i cyfrowym. W efekcie w Szwecji wzmocniono pozycję właścicieli praw autorskich w walce z wykorzystaniem owoców ich twórczości. W rzeczywistości bowiem odwzorowania budynków i innych dzieł istniejących w przestrzeni publicznej ma marginalne znaczenie dla interesów majątkowych  twórców, a niebagatelne dla swobody korzystania z twórczości przez obywateli.


O sprawie można przeczytać na stronach: IPKat, the Guardian, EDRi, Arstechnica,  ArchdailyWikimedii.

 

(1) Art. 5(5) dyrektywy InfoSoc stanowi, że “wyjątki i ograniczenia (…) powinny być stosowane tylko w niektórych szczególnych przypadkach, które nie naruszają normalnego wykorzystania dzieła lub innego przedmiotu objętego ochroną ani nie powodują nieuzasadnionej szkody dla uzasadnionych interesów podmiotów praw autorskich”.

Help Us Build Creative Commons Certificates – Open Community Call

Creativecommons.org -

With Creative Commons now being used by people all over the world to openly license over a billion pieces of content, a good working knowledge of what Creative Commons is and how it works is critical.

Creative Commons is developing a series of certificates to provide organizations and individuals with a range of options for increasing knowledge and use of Creative Commons.

The Creative Commons Master Certificate will define the full body of knowledge and skills needed to master CC. This master certificate will be of interest to those who need a broad and deep understanding of all things Creative Commons.

In addition, custom certificates are being designed for specific types of individuals and organizations. Initially Creative Commons is focusing on creating a specific CC Certificate for 1. educators, 2. government, and 3. librarians. The CC Certificate for each of these will include a subset of learning outcomes from the overall CC Master Certificate along with new learning outcomes specific to each role.

All certificates will include both a modular set of learning materials that can be used independently for informal learning, and a formal, structured and facilitated certificate the can be taken for official certification.

CC is grateful for initial support from the Bill and Melinda Gates Foundation and the Institute for Museum and Library Services who have provided funding for the development of the CC Master Certificate and specialized versions for educators, government, and librarians.

Creative Commons is seeking to engage the entire open community in the development of these certificates.

Sandcastles by Neil Turner CC BY-SA 

We plan to design and develop the certificates openly on the web in a way that allows for public input and contribution. We currently are experimenting with making all the certificate designs available for review and edit through GitHub and other tools.

In addition we are looking to tap into as much subject matter expertise as possible through the formation of  certificate working groups. A working group of Creative Commons staff has been formed to provide subject matter expertise on the CC Master Certificate. We’re also reaching out through our networks to form working groups with librarians, educators and government to ensure the specialized certificates are relevant and appropriately targeted to each group.

A Creative Commons Certificate librarian working group is being formed through coordinated outreach in consultation with organizations like the American Library Association, Digital Public Library of America, and SPARC.

The government and educator versions of the certificate are being created to satisfy needs that emerged out of the US Department of Labor Trade Adjustment Assistance Community College Career Training (TAACCCT) grant and the 700+ community colleges who are grantees. Creative Commons is reaching out to these and others for expertise on the government and educator versions of the certificate.

A working group of participants from across Creative Commons global affiliate network has also been formed to help ensure initial work takes into consideration internationalization and localization.

If you’d like to be actively involved in any of these working groups let us know.

Certificates will be created as Creative Commons licensed Open Educational Resources reusing and remixing as many existing openly licensed resources as possible. We’re looking to aggregate, adopt, and adapt existing materials as much as possible and only develop new content for areas where nothing already exists. We’ll be inviting you to identify all materials you’re aware of and map them to certificate learning outcomes.

Rather than focusing our initial efforts on content development we’ll instead focus on defining learning outcomes along with associated activities and assessments that effectively test those outcomes. Our aim is to have assessments be 100% performance-based, testing people on their ability to use Creative Commons in applied and practical ways. One form of activity and assessment will include having certificate participants create actual certificate content as OER. Co-creation with participants will build up a pool of community created Creative Commons Certificate content, targeted to learning outcomes, in many different languages, localized to different parts of the world, and curated by Creative Commons.

If you have thoughts, resources, or interest in helping out please let us know.

We currently have a submission in to the Knight Foundation’s “How might libraries serve 21st century information needs?” challenge brief. If successful, we plan to engage working groups of librarians in multi-day sprint workshops to do everything from co-defining learning outcomes, to identifying existing CC related openly licensed curricula, beta testing curricula, and defining optimal modes of delivery and duration. If you think that is a good idea or want to be part of those sprints we invite you to express interest by sharing your comments here Creative Commons (CC) Certificate for Librarians.

In future development, Creative Commons is planning for a train-the-trainer certification which will authorize others to deliver Creative Commons certificates on its behalf in different parts of the world. We welcome expressions of interest from other organizations wanting to work with us on this.

As CC embarks on its strategy to “foster a vibrant, usable, and collaborative global commons”, Creative Commons certificates will play a critical role in ensuring participation scales in informed and skilled ways.

The post Help Us Build Creative Commons Certificates – Open Community Call appeared first on Creative Commons blog.

Wszyscy nauczyciele są autorami – o pierwszym hakatonie otwartych zasobów edukacyjnych

European Open EDU Policy Project -

Jedna miara dla wszystkich uczniów i nauczycieli to koszmar masowej i bezdusznej edukacji. Takiej wizji szkoły – jako taśmy produkcyjnej – przeciwstawia się otwarta edukacja. Oparta o idee różnorodności potrzeb, stylów uczenia się i potencjału płynącego z wymiany wiedzy, a nie jej odgórnego przekazywania, otwarta edukacja spełnia się i rośnie dzięki sieci i cyfryzacji szkoły (choć otwieranie i cyfryzacja mogą występować osobno). Nie patrząc na polityków i ich decyzje oraz nie czekając na to, kiedy dogonią ten proces wydawcy, otwieranie szkoły i drzemiących w niej zasobów wiedzy można brać w swoje ręce. Nauczyciele robią to samodzielnie… od zawsze. Z okazji Tygodnia Otwartej Edukacji postanowiliśmy przeprowadzić eksperyment z tworzenia otwartych zasobów edukacyjnych grupowo, na żywo, z wsparciem projektantów, grafików, bibliotekarzy.

Na zdjęciach i w opinii uczestników hakaton OZE wygląda na świetną zabawę, okazję do integracji oraz spełnienia swoich drobnych marzeń zawodowych, czyli zrobienia tego, na co zwykle nie wystarcza już czasu lub co wymaga pomocy (na przykład, by nasze pomysły zmienić w ciekawe lekcje i narzędzia). Sukcesem spotkania organizowanego przez Centrum Cyfrowe we współpracy z grupą Superbelfrzy, Koalicją Otwartej EdukacjiMedialabem Katowice było właśnie zorganizowanie sytuacji, w której jest to możliwe.

“To był pożytecznie spędzony weekend. Nieformalne potkanie w gronie znajomych, okazja, by dać upust swojej kreatywności, czerpać od innych i móc swobodnie wyjść poza schemat. A wszystko w poczuciu, że robimy dla edukacji coś ważnego i przydatnego. Tak chcę pracować. To lubię.”

Agnieszka Bilska, superbelferka, współorganizatorka hakatonu

Co dokładnie wydarzyło się w Katowicach w ciągu tych dwóch dni? Po pierwsze, powstały otwarte zasoby edukacyjne w postaci gier i poradników dla innych nauczycieli do łatwego wykorzystania w ich codziennej pracy. Opracowane przez nauczycieli, na bazie ich doświadczeń i wprost odpowiadające na ich potrzeby. Po drugie, przetestowaliśmy metodę pracy wspólnej, której podstawowym założeniem było to, że materiały te, kiedy tworzone w grupie i przy wsparciu, którego nauczyciele na co dzień w pracy nie posiadają (graficy, konsultanci ds. prawa autorskiego, bibliotekarze pomagający w wyszukiwaniu czy katalogowaniu materiałów) mogą być znacznie lepsze. Jeśli zaś udaje się poprawić ich jakość, wygląd i instrukcję do nich wówczas naprawdę jest sens nazywać je otwartymi i w ten sposób publikować. Podczas wielu warsztatów z nauczycielami i ekspertami to właśnie obawy przed dzieleniem się treściami w takiej roboczej formie, jaką przygotowuje się na zajęcie z uczniami, sprawiały, że wiele osób niechętnie publikowało je online.

Jak zadziałało wsparcie z zewnątrz podczas hakatonu? Kilka potrzeb nauczycieli, którzy chcieli tworzyć wspólnie zasoby udało się zdiagnozować wcześniej, co umożliwiło zaplanowanie wcześniej współpracy ze specjalistkami od projektowania zorientowanego na użytkownikach (User expiernece) i graficzkami z Katowickiego ASP, konsultantem ds. otwartych zasobów edukacyjnych i prawa autorskiego w edukacji (którym byłem ja) oraz studentami bibliotekoznastwa (którzy pomagali w wyszukiwaniu i katalogowaniu treści). Nie oznacza to jednak, że wyczerpuje listę potrzebnych kompetencji i zdecydowanie wydarzenia takie można rozbudowywać o kolejne osoby. Najbardziej brakowało nam na miejscu programistów, choć z drugiej strony – tworzenie rozwiązań technicznych na miejscu mogłoby otworzyć znacznie większe zadania, niemożliwe do wykonania w jeden weekend. Trudne ćwiczenie z projektowania zasobów uświadomiło nam również jak mało jest w pracy nauczycieli przestrzeni i czasu na planowanie zasobów i narzędzi. W natłoku zadań do zrealizowania materiały edukacyjne i pomoce naukowe tworzone są szybko i w odpowiedzi na konkretne potrzeby lub w wyniku nagłych inspiracji. Prototyp jest często gotowym zasobem, rzadko kiedy zostaje czas na opisanie tego, jak zadziałał. Tym bardziej brakuje czasu na to, by go odpowiednio zarchiwizować i opublikować w taki sposób, by był przydatny ponownie nie tylko mi, ale i innym współpracownikom, a także innym nauczycielom spoza kręgu znajomych. To jest wyzwanie, które powinny sobie uświadamiać instytucje publiczne i organizacje pozarządowe zachęcające nauczycieli do tworzenia i publikowania otwartych zasobów w ramach ich pracy.

Co dalej? Hakaton to tylko część większego projektu wspierania otwartych zasobów edukacyjnych tworzonych oddolnie, przez nauczycieli, szkoły, organizacje edukacyjne, który prowadzimy w Centrum Cyfrowym. Otwarte zasoby nauczycielskie mogą być znacznie bardziej rozbudowane niż te, które stworzyliśmy podczas pierwszego, eksperymentalnego hakatonu. W organizacji podobnych wydarzeń w szkole czy instytucji pomocne być mogą dwa materiały opracowane z myślą o systemowym wdrażaniu otwartości w szkole, podnoszeniu kompetencji z zakresu prawa autorskiego oraz wykorzystywania i tworzenia otwartych zasobów edukacyjnych. Otwarta lekcja podpowie jak rozmawiać o otwartości w szkole, Otwarta szkoła pomoże zaplanować pracę nad wykorzystaniem potencjału otwartych zasobów w pracy całej instytucji.

Efekty hakatonu w postaci otwartych zasobów edukacyjnych można pobrać ze strony wydarzenia.

Chcesz zorganizować podobny hakaton w swojej szkole lub z grupą znajomych? Napisz do mnie kamil@creativecommons.pl – chętnie wesprzemy takie wydarzenie.

Organizatorzy:

Projekt realizowany dzięki wsparciu:

    

 

Kserokopia # 33 (24 marca – 4 kwietnia)

European Open EDU Policy Project -

W tym tygodniu piszemy o ciekawych (choć niepokojących) wyrokach ze Szwecji i Francji, zagadnieniu prawa autorskiego w kampanii prezydenckiej w Stanach Zjednoczonych, zaletach stosowania licencji Creative Commons, sprzeciwowi WordPressa wobec procedurze notice and take down oraz o tym, czy prawo autorskie ogranicza dostęp do informacji publicznej. Prezentujemy również wyniki kontroli NIK dotyczące digitalizacji.

Szwedzki wyrok w sprawie Wikimedii

Visual Copyright Society, szwedzka organizacja zbiorowego zarządu, pozwała Wikimedię za publikowanie fotografii sztuki ulicznej bez zgody autorów. Sąd w Sztokholmie uznał, że o ile dopuszczalne jest publikowanie fotografii bez zgody autorów przez osoby indywidualne, to jednak systemowe prowadzenie baz fotografii przez Wikimedię narusza prawo autorskie.

 

NIK o digitalizacji

Najwyższa Izba Kontroli postanowiła zbadać, jak przebiega digitalizacja dóbr kultury i w tym celu skontrolowała 25 instytucji. Były wśród nich instytucje kultury i archiwa, ale także publiczne media. Ogólne wyniki kontroli są pozytywne. Izba zauważa jednak, że aby zakończyć digitalizację zasobów będących w posiadaniu tych instytucji zgodnie z planem do 2020 r. konieczne będzie przyspieszenie prac. Więcej o wynikach kontroli pisze Dziennik Internautów.

 

Odpowiedzialność pośredników internetowych we Francji

Sąd Apelacyjny w Paryżu stwierdził, że pośrednicy są nie tylko odpowiedzialni za blokowanie filmów, które udostępniane są z naruszeniem prawa autorskiego, ale też powinny ponosić koszty blokowania (wcześniej uznawano, że koszty ponoszą uprawnieni z tytułu prawa autorskich). Więcej o wyroku przeczytać można na blogu 1709.

 

Prawo autorskie w kampanii wyborczej USA

Sztab wyborczy Donalda Trumpa został pozwany przez fotografa przyrodniczego, Roberta Rozinskiego  za wykorzystywanie zdjęć orła bielika bez jego zgody. Twórca twierdzi, że w logo kampanii wykorzystywane jest zdjęcie zrobione przez niego w 1980 r. Zdjęcie zostało nagrodzone przez BBC w 1986 r., a pięć lat później zarejestrowane w US Copyright Office. Cały spór opisuje Washington Times.

Carl Chapman, CC BY 2.0, via Wikimedia Commons, https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/94/Bald_Eagle_Alaska_%2810%29.jpg

 

Czy Google zapłaci 9 mld dolarów?

Amerykański producent oprogramowania Oracle żąda od Google zawrotnej kwoty 9,3 mld dolarów za bezprawne wykorzystanie elementów interfejsu (API) oprogramowania Java w systemie Android. O procesie, który rozpocznie się 9 maja, pisze Gazeta Wyborcza.

 

Blogosfera a notice and take down

O problemach z procedurą notice and take down pisaliśmy nie raz – tym razem WordPress.com ogłosił, że podejmuje zdecydowane działania przeciwko nadużywaniu tej procedury. Firma rekomenduje, by US Copyright Office wprowadziło ustawowe odszkodowanie w celu zmniejszenia częstotliwości występowania fałszywych wniosków notice and take down i nadużyć związanych z tą procedurą.

 

Prawo autorskie a prawo do informacji publicznej

Objęcie utworu ochroną wynikającą z prawa autorskiego nie zawsze stanowi przesłankę dla odmowy udzielenia informacji publicznej – stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu. Sąd słusznie rozdzielił problematykę dostępu do informacji publicznej (wynikającą z prawa publicznego) od kwestii ochrony praw autorskich (należących, co do zasady, do prawa prywatnego).

 

Creative Commons szansą dla mediów

Melody Kramer w swoim artykule “It’s time for news organizations to embrace Creative Commons” przekonuje, że twórczość na licencji Creative Commons jest szansą dla mediów. Autorka twierdzi, że utwory na otwartych licencjach można wykorzystywać zarówno jako narzędzie do zwiększania liczby odsłon, jak motywowania czytelników do polecania artykułów.

Where Next for PLOS: Working Together to Make Waves in Scientific Communication

Plos -

What began as a ripple with the goal to make research accessible and free has propagated into over 157 funder and 500 university policies that provide millions of readers around the world increasing opportunities to make important, positive impacts on global health, scientific discovery, policy and education. This wave of Open Access–and now Open Science–moving through the scientific community has created a scientific publishing ecosystem that spreads beyond researchers, reviewers, editors and funders to include technologists, institutions, patients, entrepreneurs and librarians.

Concomitantly, the pieces of the research puzzle have become more complex: multimedia data, web-searchable genomic datasets and real-time online discussions alter the way people work, communicate and cooperate. The internet has driven a shift from readership to engagement, from the sole operator to an invigorated community, from hierarchical to networked feedback and from static publication to dynamic updates. This increasing complexity has resulted in insufficient coordination and integration of processes, making the sharing of research burdensome. Science, technology and medical (STM) journal publishers have struggled to fully leverage the potential of innovation and evolving work styles to enable and facilitate science communication.

Responsible Disruption

Traditional publishing is inadequate for the communication of science, as demonstrated by the increasing number of options that provide rapid routes to publication in alternative forms. Calls to disrupt the constraints of traditional publishing are constant and gaining in strength. At the same time, publishers and others are working to ensure that proposed reforms and innovations do not compromise the values of documentation, curation, and prioritization, sharing, archiving and integrity. The public relies on the belief that content published in peer-reviewed journals is trustworthy, despite the fact that this is too often not the case. We must do better. All stakeholders, including publishers, are accountable.

With these cautions in mind, it is critical for publishers such as PLOS to lead change and innovate to support the research enterprise. PLOS has a history of openness and innovation at scale that, when combined with engaged and collaborative stakeholders willing to provide feedback, have facilitated a revolution in research communication.

Shaping the Future

PLOS has redefined the publishing model and proved that making quality research openly available for anyone to read, download and reuse is a viable business model. PLOS redefined the concept of the journal and ignited change with the groundbreaking PLOS ONE —a forum for publishing all sound science and providing an expansive scope for researchers’ work. PLOS has redefined “influence” beyond the limitations of journal metrics with PLOS Article-Level Metrics that reveal a snapshot of an article’s influence and value before accumulation of citations and over time. PLOS is redesigning the discussion and extending article reach with The PLOS Blogs Network, PLOS Communities and the PLOS Science Wednesday on redditscience Ask Me Anything series. These opportunities move the discussion into the open to support a public dialogue that distributes knowledge, helps tell the story behind the research and fosters community for the benefit of working scientists and the general public.

PLOS is actively furthering its mission to accelerate science and medicine–from research and discovery to influence tracking and community building–through a suite of proposed new initiatives:

  • Ahead-of-publication posting and alternative forms of outputs for rapid dissemination of important research with consideration for integrity, quality and reproducibility
  • Collaborative and open peer review with broad community involvement, appropriate recognition and accountability
  • Priority submission in the case of public health emergencies
  • Advocacy for a shift within academia, industry, funding agencies and elsewhere to transform not just processes but also culture and credit

PLOS is also pursuing how pre-print servers might best serve the community while simultaneously building a more efficient manuscript submission system that provides flexibility for different author working styles, and streamlined submissions with enhanced automations and improved author, reviewer and editor collaboration.

“We are determined to drive progress toward Open Science by providing the community with a publishing experience that fully leverages the technical potential to advance science fast, openly and with broad participation,” says PLOS Chief Executive Officer Elizabeth Marincola.

Merging Tides

PLOS cannot do this alone. Publishers, editors and reviewers wield only a fraction of the power to shift the tide.

“Together with authors, funders and other visionary leaders across sectors, we must act now. When we reach this potential, we will boost confidence in the scientific enterprise, from reproducibility to publication to reward,” says Marincola.

As with all transformative thinking and shifting behaviors, this process will not happen in one large splash. There will be ripples of innovation and shifting behaviors that disperse outward, sometimes quickly and other times less so. These ripples will intersect with those of like-minded organizations and innovators to once again push the boundaries of scientific publishing. Watch this space for news and updates as we continue to refine the definition, evaluation and recognition of scientific work. PLOS aspires to put researchers back at the center of science communication, working in the best interests of all stakeholders—for the benefit of science and of future generations.

 

Image Credit: Gerd Altman, Pixabay.com

Tajemnice sukcesu Rijksmuseum

European Open EDU Policy Project -

Holenderskie muzeum narodowe Rijksmuseum w kilka lat stało się wzorem tego, jak digitalizować i jak udostępniać w sieci ogromne zbiory muzealne. W tempie dochodzącym nawet do 80 000 obiektów rocznie, rękoma 7 fotografów i niewielkiej, ale świetnie zorganizowane grupy specjalistów Rijksmuseum zasila internet sztuką. W sposób tak przystępny, że mogłoby pozazdrościć im tego komercyjne serwisy fotograficzne, a równocześnie nigdy idąc na kompromisy w kwestii jakości swojej pracy. O tym jak Rijksmuseum działa od środka i na czym polega jego sukces w pracy z cyfrowymi zasobami rozmawialiśmy z jego pracownikami podczas wizyty studyjnej zorganizowanej we współpracy z Fundacją Archeologia Fotografii.

W 2010 roku Rijksmuseum zobowiązało się  do zeskanowania całej swojej kolekcji przed upływem dekady, a zatem do roku 2020. Z ponad miliona obiektów, które posiadają, w sieci w wysokiej rozdzielczości dostępnych jest już ponad 200,000 dzieł sztuki z domeny publicznej i kolejne 40,000 chronionych jeszcze prawami autorskimi (majątkowymi). Jeśli utwór, który muzeum posiada i chce opublikować jest nadal chroniony, Rijksmuseum proponuje posiadaczom praw majątkowych jedno z dwóch rozwiązań: udzielnie szerokiej licencji, która pozwoli na swobodne wykorzystanie utworów przez każdą osobę lub wąską licencję umożliwiającą jedynie pokazanie utworu w sieci. Muzeum nie negocjuje pośrednich rozwiązań, co generowałoby dodatkowe koszty i utrudniało komunikację na zewnątrz (tzn. użytkownicy musieliby rozpoznawać i rozumieć różne warianty, a w obecnej sytuacji mają jasność: albo mogą pobrać utwór i swobodnie z niego korzystać, albo mogą go jedynie obejrzeć online). To z pozoru twarde podejście idealnie oddaje zasady rządzące pracą całej instytucji: prostota rozwiązań, efektywność wydatkowanych środków publicznych i co najważniejsze, priorytetowe traktowanie ich muzealnej misji i zadań.

Holenderski porządek

Lizzy Jongma, menadżerka systemu informacji o kolekcji oraz Cecile van der Harten, kierująca procesem digitalizacji, z którymi rozmawialiśmy podczas wizyty nie ukrywały tego, jak ważne dla ich sukcesu było uporządkowanie wewnętrznego systemu zarządzania cyfrową kolekcją muzeum. Po śmiałej decyzji dyrekcji muzeum o udostępnieniu części zbiorów z domeny publicznej bez ograniczeń – która zaowocowała nagłym zainteresowaniem kolekcją Rijksmuseum w Internecie poza Holandią – reszta ich pracy polegała na stworzeniu mechanizmu, który zapewni im z jednej strony możliwość  śledzenia i oceny jakości procesu digitalizacji, z drugiej – łatwego udostępniania zasobów w sieci. Po tym, jak zbiory muzeum pojawiły się w sieci, zainteresowanie ogromną, ale wcześniej mało znaną kolekcją muzeum wzrosło błyskawicznie, a w ciągu kilku lat zyskało stałych odbiorców wśród grup wcześniej nią niezainteresowanych, jak na przykład studenci, projektanci graficzni, mniejsi wydawcy. Otwarty model udostępnia zasobów jest dla muzeum ogromną oszczędnością w porównaniu z poprzednim modelem opartym na sprzedaży plików i reprodukcji, ponieważ nie wymaga dodatkowej obsługi, udzielania zgód czy zarządzania mikropłatnościami. Taką formę wolą również prywatni i publiczni sponsorzy digitalizacji, którzy chcą szybką widzieć rezultaty w postaci poprawy widoczności instytucji i wzrostu wykorzystania zasobów.

Decyzje o tym, jakie technologiczne rozwiązania trafią na stronę muzeum czy jak prowadzona jest digitalizacja są dyktowane  ich efektywnością, a nie efektownością. Taki model stoi również za Rijksstudio, „internetową twarzą” muzeum. Ten system prezentacji zasobów muzeum, służący także ich łatwemu remiksowaniu czy tworzeniu własnych kolekcji przez użytkowników inspirowany był serwisami społecznościowymi, takimi jak Pinterest czy Instagram. Jednocześnie, muzeum jest świadome działania powszechnej w sieci zasady, że tylko niewielki procent (ok. 5%) użytkowników aktywnie przetwarza treści. Jednak działalność tego typu użytkowników, nawet jeśli marginalna, pozytywnie wpływa na resztę odbiorców. Rijksmuseum nie boi się remiksów czy alternatywnych kolekcji, ponieważ kreatywność ich odbiorców oznacza większą popularność kolekcji wśród nowych grup, lepszą rozpoznawalność kolekcji i dobrą frekwencję w muzeum. Te dwa ostatnie zadania są dla nich nadal priorytetowe i działania takie jak doroczny konkurs na najlepsze wykorzystanie obrazów z amsterdamskiego muzeum to tylko narzędzia służące ich realizacji.

Otwartość jako narzędzie

W środowisku instytucji kultury przykład Rijksmuseum często kwitowany jest stwierdzeniem, że taki sukces możliwy jest tylko dzięki ogromnym środkom finansowym, jakie to muzeum ma do dyspozycji. To jednak duże uproszczenie, które zweryfikowaliśmy na żywo. Na przykład, choć muzeum zatrudnia około 600 osób, to już zespoły zajmujące się digitalizacją i udostępnianiem zasobów w sieci są niewielkie, mniejsze niż w wielu polskich instytucjach o znacznie mniejszej skali działania. Dział rozwoju muzeum, który zajmuje się nawiązywaniem współpracy z partnerami i sektorem komercyjnym jest większy od działu digitalizacji. Ten drugi jednak narzuca całemu muzeum wiele procedur i standardów działania. W efekcie Rijksmuseum zamiast zajmować się trudną do zautomatyzowania, nie przynoszącą wielkich zysków i wymagającą pracy dwóch osób sprzedażą pojedynczych wizerunków, może skupić się na partnerstwach, które przynoszą znacznie większe środki, ale równocześnie promują je i popularyzują jego kolekcje. Takim przykładem jest współpraca z największą siecią sklepów w Holandii Albert Heijn czy firmą produkującą gadżety na bazie utworów z domeny publicznej.

Domena publiczna i otwartość zasobów to nie są zwroty, które słyszy się w Rijksmuseum często. Zamiast tego, można posłuchać tam o tym, jak dbać o najwyższe standardy digitalizacji, jak skracać czas oczekiwania na zamówione w wysokiej rozdzielczości obrazy, jak popularyzować kolekcje i angażować odwiedzających, tak by ich wizyty na stronie lub w samym muzeum były tylko jednymi z wielu etapów wspólnej przygody z muzeum. To może najważniejsza tajemnica sukcesu tej instytucji, która otwartość traktuje jako najefektywniejsze narzędzie realizacji swojej publicznej misji.

Wizyta studyjna w Rijksmusuem była elementem projektu „Długie życie fotografii” realizowanego przez Fundację Archeologii Fotografii, którego Centrum Cyfrowe jest partnerem”. 

Zapraszamy na konferencję “Cyfrowe wyzwania” 2016

European Open EDU Policy Project -

Rozwój kompetencji cyfrowych jest jednym z kluczowych wyzwań towarzyszących budowie społeczeństwa cyfrowego w Polsce. Temat ten wymaga wciąż namysłu oraz dyskusji nad odpowiednią strategią działań w tym obszarze. Konferencja “Cyfrowe wyzwania” jest platformą do rozmowy na ten temat – zarówno badaczy, jak również edukatorów, animatorów kultury, bibliotekarzy, muzealników. W tegorocznej – już trzeciej – edycji konferencji “Cyfrowe wyzwania” pragniemy skupić się na problemach dotyczących relacji między kompetencjami cyfrowymi a uczestnictwem w kulturze. Zapraszamy już 13 czerwca br. 

Otwieramy nabór tematów wystąpień na konferencję „Cyfrowe wyzwania”! Zapraszamy do udziału wszystkich, którzy chcą podzielić się wynikami badań dotyczących kompetencji cyfrowych, szczególnie w powiązaniu z tematem uczestnictwa w kulturze, ale też praktyków, którzy mogą opowiedzieć o swoich doświadczeniach związanych z budowaniem oferty kulturalnej przy udziale narzędzi cyfrowych.

Jednym z tematów konferencji będą więc umiejętności użytkowników i odbiorców kultury, ich potencjał w zakresie korzystania z oferty kulturalnej dostępnej w Sieci i użytkowania nowych form medialnych. Nie chcemy jednak ograniczać się do samych użytkowników treści – zwłaszcza, że we współczesnym ekosystemie medialnym granice pomiędzy nimi a nadawcami oraz pośrednikami stają się coraz bardziej płynne. Z tego względu będziemy dyskutować także o kompetencjach w szeroko rozumianych instytucjach kultury i o ich zdolności do tworzenia skutecznych przekazów, a także o wszystkim tym, co “pomiędzy” – o skutecznych próbach tworzenia relacji i budowania społeczności wokół treści kultury.

Konferencja jest skierowana do osób zajmujących się szeroko rozumianym problemem kompetencji cyfrowych: badaczy, animatorów kultury, bibliotekarzy, pracowników instytucji pozarządowych zajmujących się e-kompetencjami. Do udziału w obradach zapraszamy również kadry administracji państwowej: pracowników ministerstw i urzędów centralnych oraz jednostek samorządu terytorialnego.

Udział w konferencji, zarówno dla prelegentów jak i słuchaczy, jest bezpłatny. Warunkiem uczestnictwa w obradach jest wypełnienie formularza zgłoszeniowego do 30 kwietnia 2016 r. Informacja o przyjęciu referatu zostanie przesłana do 10 maja 2016 r. Przygotowane na podstawie wystąpień teksty, które pozytywnie przejdą procedurę recenzyjną, zostaną opublikowane w numerze tematycznym kwartalnika „Kultura popularna”. Teksty – przygotowane zgodnie ze standardami redakcyjnymi (wytyczne znajdują się na stronie kulturapopularna-online.pl) – prosimy przesyłać na adres mailowy konferencji cyfrowe.wyzwania@gmail.com do 15 sierpnia 2016 r.

Liczba miejsc na konferencji jest ograniczona, liczy się kolejność zgłoszeń. Zgłoszenie udziału w konferencji jest równoznaczne z zaakceptowaniem Regulaminu konferencji 2016.

Informacje organizacyjne:

  • Organizator konferencji:
    • Centrum Cyfrowe Projekt: Polska
  • Współorganizatorzy konferencji:
    • Instytut Informacji Naukowej i Studiów Bibliologicznych Uniwersytetu Warszawskiego
    • Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego
  • Czas i miejsce:
    • 13 czerwca 2016 r., 
    • Uniwersytet Warszawski, Pałac Tyszkiewiczów-Potockich, Sala Balowa
  • Ważne daty:
    • do 30.04 – przyjmowanie zgłoszeń prelegentów i słuchaczy
    • do 10.05 – przesłanie decyzji o przyjęciu referatu
    • 13.06 – konferencja „Cyfrowe wyzwania”
    • do 15.08 – przesyłanie artykułów do publikacji
  • Przykładowe tematy wystąpień:
    • media cyfrowe w instytucjach kultury,
    • przemiany obiegów kultury – m.in. obiegi nieformalne, self-publishing;
    • obiekty i repozytoria cyfrowe,
    • nowe / zremediowane praktyki kulturalne,
    • badania w zakresie kompetencji cyfrowych i edukacji cyfrowej
    • dobre praktyki edukacji medialnej i cyfrowej

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w ramach programu Obserwatorium Kultury 2015, przy wsparciu Fundacji Orange.

Logo konferencji autorstwa OPEN COMMONS LINZ udostępnione na licencji Creative Commons.

Otwarta kultura – korzyści bez ograniczeń

European Open EDU Policy Project -

Tak w skrócie można podsumować zebrane przez Effie Kapsalis studia przypadków instytucji kultury i dziedzictwa publikujących w sieci. Nie jest to tytuł na wyrost, zwłaszcza gdy porówna się wyniki oglądalności zbiorów z kolekcji muzeów dostępne na ich stronie i w serwisach Flickr oraz Wikimedia Commons. To jednak nie jedyny argument. Z niedawnych badań Fundacji Andrew W. Mellon 11 amerykańskich muzeów wynika, że te które nadal utrzymują ograniczenia prawne dla swoich kolekcji i tworzonych zasobów nie zanotowały wzrostu ich oglądalności i ponownego wykorzystania niezależnie od ponoszonych wydatków.

Potwierdzają to wywiady i obserwacje przeprowadzone przez Kapsalis w wybranych muzeach. Te które postanowiły nie ograniczać prawnie digitalizowanych przez siebie zasobów z domeny publicznej, zaczęły stosować licencje Creative Commons dla swoich materiałów edukacyjnych, metadanych czy nowych zasobów takich jak obiekty 3D, kroje czcionek itp. zanotowały bardzo bezpośrednie korzyści (oglądalność, pobrania, możliwość lepszej organizacji pracy, więcej informacji o zainteresowaniach odbiorców) oraz tak trudne do zmierzenia, ale odczuwalne, jak w przypadku muzeum designu Cooper Hewitt. Nowojorskie muzeum w kilka lat wybiło się na pozycję lidera w swojej dziedzinie dzięki aktywnej i otwartej obecności w sieci.

Wróćmy na chwilę do oglądalności i danych: w przypadku zasobów Smithsonian, amerykańskiego rozbudowanego muzeum narodowego, zasoby które trafiły na Flickr Commons zostały obejrzane ok 10 000 razy, a po przeniesieniu ich do Wikipedii średnio 100 000 razy, podczas gdy na stronie instytucji od 2008 roku nie osiągnęły nawet kilku tysięcy. Ważną rolę ogrywa w tym procesie nie tylko wybór platform, ale również oznaczenia jasno informujące o domenie publicznej i braku ograniczeń praw autorskich majątkowych. Takie proste oznaczenie wybierane przez instytucje publikujące we Flickr Commons pozwala wikipedystom i innym poszukiwaczom samodzielnie i bezpiecznie wybierać materiały do ich dalszego wykorzystania.

Ilustracja: Archives of American Art – Employment and Activities poster for the WPA’s Federal Art Project (domena publiczna), źródło: Archives of American Art, Wikimedia Commons.

Reporting back on the Institute for Open Leadership 2

Creativecommons.org -

The Centenary Tree Canopy Walkway by Alessandro Sarretta, CC BY

Last week Creative Commons hosted the second Institute for Open Leadership. The Institute is a training and peer-to-peer learning opportunity that brings together up-and-coming leaders to develop and implement an open licensing policy in their institution, province or nation. We were thrilled to welcome a diverse group of fellows from 14 countries to Cape Town, South Africa.

  • Jane-Frances Agbu – National Open University of Nigeria – Nigeria
  • Rim Azib – British Council, Tunis – Tunisia
  • Steve Cairns – Greenpeace International – Netherlands
  • Amanda Coolidge – BCcampus – Canada
  • Daniel DeMarte – Tidewater Community College – United States
  • Paula Eskett – CORE Education – New Zealand
  • Mostafa Azad Kamal – Bangladesh Open University – Bangladesh
    Roshan Kumar Karn – Tribhuvan University Teaching Hospital – Nepal
  • Vincent Kizza – Open Learning Exchange Uganda – Uganda
  • Fiona MacAllister – University of the Witwatersrand – South Africa
  • Katja Mayer – University of Vienna – Austria
  • Caroline Mbogo – The World Agroforestry Centre – Kenya
  • Niall McNulty – Cambridge University Press – South Africa
  • Juliana Monteiro – Museu da Imigração do Estado de São Paulo – Brazil
  • Alessandro Sarretta – Institute of Marine Sciences – Italy

In addition to the fellows, we invited seven mentors with open policy expertise from various open sectors. We even brought back two IOL #1 fellows (Klaudia Grabowska and David Ernst) to be mentors at this year’s Institute.

Prior to arriving in Cape Town, all of the fellows proposed an open policy project, which they then developed with their mentors and other fellows during the week. A natural focus for the week was understanding open licensing and the potential for open policies to expand public access to knowledge, data, culture, and research around the world. But licensing is not the only component to a successful open policy adoption. Much of the week involved hearing how openness is perceived within different sectors and institutions, and coming up with strategies and tactics for addressing the important social, cultural, and technological challenges to open policy adoption.

IOL2 session by Kelsey, CC BY

In addition to learning and working with the mentors and other fellows, there were several interesting speakers that came to talk with the group, including Adam Haupt and Caroline Ncube from the University of Cape Town, Mark Horner from Siyavula, Ralph Borland with Africa Robots, and Barbara Chow, TJ Bliss, and Dana Schmidt from the Hewlett Foundation.  

Over the coming months, the Institute fellows will share regular updates here about their projects, including the progress they are making in implementing open licensing policies within their institutions and governments.

Thank you to Paul Stacey and Kelsey Wiens—who helped facilitate the week-long workshop—and to Kelsey in particular, who helped arrange all the logistics for the meeting in Cape Town. We also appreciate the assistance from the Open Policy Network and the ongoing support from the William and Flora Hewlett and the Open Society Foundations in making the Institute for Open Leadership possible.

IOL2 fellows and mentors by Cable Green, CC BY

The post Reporting back on the Institute for Open Leadership 2 appeared first on Creative Commons blog.

Kserokopia # 32 (18-23 marca)

European Open EDU Policy Project -

W tym tygodniu piszemy o wyrokach w sprawie wykorzystania zdjęcia Miłosza przez bibliotekę oraz 8-sekundowego nagrania z meczu krykieta. Ponadto prezentujemy raport Komisji Europejskiej nt. geoblockingu, historię repozytorium Sci-Hub, dyskusję wokół prawnoautorskiej ochrony Star Treka i krzyżówek oraz o potędze wolnych licencji.

Naruszenie prawa autorskiego a krzywda

Od dawna śledzimy pozwy o naruszenie praw autorskim przeciwko bibliotekom i szkołom. Tym razem Sąd Okręgowy we Wrocławiu uznał, że publikacja zdjęć przedstawiających Czesława Miłosza była naruszeniem interesów majątkowych fotografki, jednak nie stwierdził krzywdy. Biblioteka powoływała się na dozwolony użytek edukacyjny, jednak to okazało się niewystarczające. Więcej o sprawie i całym zjawisku przeczytać można w Dzienniku Internautów.

Darmowe repozytorium naukowe

Sci-Hub to darmowe repozytorium, w którym można znaleźć 48 milionów artykułów naukowych. Projekt powstał dzięki zaangażowaniu i pomysłowi studentki z Kazachstanu – inspirującą historię  Alexandry Elbakyan i całego ruchu otwartej nauki możecie poznać w New York Times.  

8 sekund z meczu krykieta

W Wielkiej Brytanii zapadł wyrok w sprawie England And Wales Cricket Board Ltd & Anor v Tixdaq Ltd & Anor dotyczący 8 sekundowego nagrania z meczu krykieta. Sędzia stwierdził, że wykorzystanie nawet tak krótkiego fragmentu stanowi naruszenie praw autorskich. Autor aplikacji, w której wykorzystywano fragmenty nagrań z wydarzeń sportowych, powoływał się na dozwolony użytek dotyczący relacjonowania wydarzeń. Więcej o sprawie przeczytać można na blogu IPKat.

http://www.flickr.com/photos/pulkitsinha/5107463883/, CC-BY-SA

Prawnoautorska ochrona języka obcych ze Star Treka

W Stanach Zjednoczonych wyobraźnia twórców i producentów nie zna granic. Paramount Pictures i CBS Studios pozwali Axanar Productions, twierdząc, że krótki film “Preludium Axanar” narusza ich prawa autorskie do Star Treka jako utwór zależny. Elementami budzącymi prawnoautorskie kontrowersje jest m.in. język i kultura obcych z filmu. Co ciekawe, krótki film powstał na potrzeby akcji na Kickstarterze (portal crowdfundingowy), podczas której udało się zebrać fundusze na pełnometrażowy film.

Komisja Europejska o geoblockingu

Wstępne ustalenia płynące z przeprowadzonego przez Komisję badania sektora handlu elektronicznego pokazują, że geoblocking (blokowanie treści bądź usług poza krajem, z którego pochodzą) jest rozpowszechniony w UE. Spowodowane jest to decyzjami przedsiębiorstw, które decydują się nie sprzedawać za granicę. Dodatkowo zjawisko powodowane jest przez bariery umowne ustanowione przez przedsiębiorstwa, uniemożliwiające konsumentom dokonywanie zakupów w internecie w innych państwach UE. Dotyczy to również utworów chronionych prawem autorskim. Zachęcamy do zapoznania się z raportem.

Potęga wolnych licencji

Natalia Zamilska, której muzyka znalazła się na pokazie mody Diora w Tokio, w wywiadzie dla Wysokich Obcasów opowiada o tym, jak wykorzystuje filmy udostępnione na Vimeo na wolnych licencjach.

Prawo autorskie a krzyżówki

Trwa dyskusja, czy można naruszyć prawa autorskie twórców krzyżówek. Podobieństwa w krzyżówkach dotyczą przede wszystkim “tematów”, czyli sposobu, w jaki łączy się ze sobą różne odpowiedzi w ciekawy sposób. I tym oto sposobem znowu wracamy do dyskusji, czy prawo autorskie chroni pomysły (wg. polskiego prawa – nie).

Rozszerzony zbiorowy zarząd a instytucje kultury

European Open EDU Policy Project -

Rozszerzony zbiorowy zarząd prawami autorskimi i prawami pokrewnymi (extended collective licensing, ECL) to instytucja prawna, która poszerza krąg uprawnionych reprezentowanych przez organizację zbiorowego zarządzania (OZZ). Umowy zawierane przez OZZ objętą systemem ECL obejmują nie tylko członków OZZ i osoby, które wyraźnie powierzyły swoje prawa tej OZZ, ale ponadto – z mocy prawa – wszystkich innych uprawnionych z danego rodzaju. W Polsce, w ramach Forum Prawa Autorskiego prowadzonego przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego rozpoczęto niedawno publiczną dyskusję nad wprowadzeniem ECL. Trwające obecnie dyskusje warto zatem traktować jako szansę na wprowadzenie do polskiego prawa kompleksowej regulacji działalności OZZ w modelu rozszerzonym.

W ubiegłym tygodniu odbyła się konferencja poświęcona rozszerzonemu zbiorowemu licencjonowaniu zorganizowana przez Ministerstwo Kultury i Dziedizctwa Narodowego i World Intellectual Property Organization.

Rozszerzony zbiorowy zarząd wykorzystuje się między innymi do udostępniania przez instytucje kultury utworów niedostępnych w handlu (np. Czechy, Wielka Brytania), poszerzania dostępu do zbiorów dostępnych na terminalach w ramach zamkniętych sieci pomiędzy kilkoma instytucjami (Szwecja) czy do wykorzystywania okładek książek na stronach www księgarzy (Słowacja).

 

Jednym z istotnych szczegółów takiej regulacji jest kwestia możliwości wyłączenia indywidualnego uprawnionego spod zakresu zawartej na jego rzecz przez OZZ umowy. Kontraktowy i dobrowolny charakter zbiorowego zarządu oznacza bowiem co do zasady, że o rezygnacji z zarządu indywidualnego powinien decydować sam twórca. ECL w poważny sposób ingeruje w tę zasadę, gdyż z mocy ustawy poddaje pod zbiorowy zarząd uprawnionych, którzy takiej decyzji nie podjęli. Pozostawienie im uprawnienia do rezygnacji z tego rozwiązania jest ważne dla utrzymania całego systemu prawa autorskiego w równowadze. Niewątpliwie jednak komplikuje to korzystanie z ECL użytkownikom utworów i przedmiotów praw pokrewnych, a na OZZ nakłada dodatkowe obowiązki informacyjne i administracyjne. Z punktu widzenia użytkowników kluczowe jest zatem to, aby rezygnacja („opt-out”) była tak prawnie uregulowana, aby skorzystanie z tego uprawnienia przez niektórych uprawnionych nie powodowało niepotrzebnych utrudnień w korzystaniu z pozostałego repertuaru, nie wspominając już o zagrożeniach odpowiedzialnością prawną itd.

Zachęcamy do lektury analizy prawnej przygotowanej przez dr. Krzysztofa Siewicza nt. rozszerzonego zbiorowego zarządu w zakresie możliwości opt-out.

Materiały powstały dzięki wsparciu EIFL (Electronic Information for Libraries) w ramach projektu Implementing copyright reforms in Poland.

Wpis gościnny autorstwa Barbary Szczepańskiej. 

Creative Commons miniseminar om filminstruktørers mulighed for at dele værker ved hjælp af åbne licenser

CC Danmark -

Martin von Haller, partner i Bird & Bird Advokatpartnerselskab og medstifter af den danske gren af Creative Commons, holdt den 10. marts 2016 et miniseminar i Admiral Gjeddes Gaards lokaler i det indre København. Seminaret omhandlede filmdirektørers muligheder for at benytte åbne licenser, såsom CC, til at dele deres værker. Omdrejningspunktet for seminaret var de juridiske og forretningsmæssige udfordringer ved en CC-deling. Udover Martin von Haller som oplægsholder deltog også den svenske instruktør Martin Klose, der står bag dokumentarfilmen om stifterne af The Pirate Bay, en film ved navn TPBAFK – The Pirate Bay Away From Keyboard. Herudover var journalist og direktør Henri Moltke, der bl.a. står bag dokumentarfilmen Good Copy Bad Copy, med på en Skype-forbindelse fra USA.

En åben licens-tankegang er for langt hovedparten af filmværker blevet brugt på dokumentarfilm. Det er også tilfældet for de to ovennævnte film. Seminaret sigtede mod at adressere muligheden for, at spillefilm bliver delt på en mere tilgængelig og åben måde ved hjælp af CC-licenser.

Efter alle tre oplægsholdere havde færdiggjort deres præsentationer, debatterede deltagerne samt oplægsholderne mulighederne for at bruge CC som platform for mere åben deling af spillefilm. Det blev bl.a. fremhævet, at de mange rettigheder involveret i spillefilm, herunder særligt ophavsret og økonomiske rettigheder i form af investeringer gør deling af disse værker baseret på åbne licenser vanskeligere. Samtidig blev det dog også understreget, at CC har en langt større berøringsflade på internettet, og qua det vil kunne nå ud til et langt større antal seere end ved brug af de traditionelle sendeflader.

Der blev orienteret om, at det er muligt at embedde CC-værker, således at der ved en simpel google-søgning kan findes frem til et givent værk, og fleksibiliteten af en CC-licens i modsætning til en ren open source-licens blev rost, da CC giver rettighedshaveren flere værktøjer for, hvordan han vil begrænse en licensret, bl.a. i form af ikke-kommerciel brug af værket eller ved ingen bearbejdelse. Hertil blev også bemærket, at en fusion mellem CC og traditionel deling af filmen kan være en smart måde at inddrage open source i en filmproduktion, hvis der ikke er opbakning til fuld deling af hele værket. Ved en sådan fusion vil udgivelsen af selve filmen være underlagt traditionel tankegang, hvorimod offentliggørelse af f.eks. teasers, trailers og soundtrack til filmen kan deles ved en CC-licens. I så fald optimeres udbyttet af præfilm initiativer, idet åben licens-deling, som nævnt oven for, potentielt når ud til langt flere interesserede seere.

Henrik Moltke påpegede i sit oplæg, at deling af en hel spillefilm ved CC kan have den betydning, at større streamingtjenester såsom Netflix samt tv-kanaler kan miste interessen i at erhverve rettighederne til filmen, hvis den ligger offentligt tilgængeligt på eksempelvis kanaler som YouTube i forvejen. Det vil dog til dels kunne modsvares af, at rettighedshaver sørger for ikke at dele værket i for høj opløsning. En for lav opløsning vil nemlig kunne besværliggøre en visning af filmen i tv.

Samlet set var der tale om en frugtbar diskussion, der belyste aspekterne af deling ved CC-licenser. Der blev argumenteret for og imod brugen af CC og open source i spillefilmsverdenen. Et aspekt er dog sikkert og det er, at det vanskeliggør delingen via CC, at der er tale om store komplekser af rettigheder, hvor der dermed også er mange rettighedshaveres munde at mætte.

 

Kserokopia #31 (10-17 marca)

European Open EDU Policy Project -

W tym tygodniu jesteśmy na międzynarodowej konferencji nt. rozszerzonego zbiorowego zarządu oraz na Personal Democracy Forum. A w Kserokopii piszemy o ciekawej opinii Adwokata Generalnego w sprawie dotyczącej odpowiedzialności dostawcy sieci wi-fi, wpływie prawa autorskiego na szachy i dlaczego w Hiszpanii nie można oglądać IV sezonu “House of cards”.

 

Odpowiedzialność dostawcy sieci wi-fi

Do końca roku Trybunał Sprawiedliwości UE ma odpowiedzieć na pytanie, czy dostawca sieci wi-fi ponosi odpowiedzialność za naruszenia prawa autorskiego, które miały miejsce za pośrednictwem tej sieci. Sprawa McFadden C-484/14 dotyczy sklepu z oświetleniem, w którym można skorzystać z wi-fi niewymagającego hasła . Do tej pory w sprawie wypowiedział się Adwokat Generalny Maciej Szpunar twierdząc, że dostawcy sieci wi-fi podlegają pod dyrektywę o handlu elektronicznym i dlatego nie ponosi odpowiedzialność za treści wysyłane z użyciem sieci. Więcej na temat sprawy można przeczytać na blogu IPKat oraz w Dzienniku Internautów.

 

Chess king, George Hodan, domena publiczna

Szachy a prawo autorskie

Aktualnie w Moskwie rozgrywany jest szachowy turniej pretendentów. Organizator turnieju – firma Agon Limited – zdobyła wyłączne prawa do transmitowania meczów i ogłosiła, że filmowe nagrania partii będą pokazywane tylko na stronie WorldChess.com oraz przez autoryzowanych parterów w niektórych krajach. Co jednak ważniejsze, te same zasady mają dotyczyć informowania o pojedynczych posunięciach w grze – dotychczas każdy mógł o nich informować, a teraz zapisy prawa autorskiego zostaną wykorzystane, by tę możliwość ograniczyć.

 

House of cards

Od ponad dwóch tygodni można obejrzeć 4 sezon “House of cards” w Polsce na platformie Netflix – niestety internauci w Niemczech, Hiszpanii, Szwajcarii i Hong-Kongu i wielu innych krajach muszą korzystać z nielegalnych kopii. Netflix po prostu nie posiada licencji o globalnym zasięgu na tę produkcję. Co ciekawe, Netfix od lat twierdzi, że przemysł audiowizualny powinien udostępniać twórczość bez względu na geograficzne ograniczenia – tymczasem im samym nie udało się wcielić tych standardów w życie.

 

Prokuratura – nowe podejście do naruszeń prawa autorskiego

Prokuratura w Radomiu prowadziła postępowanie w sprawie ściągania i udostępniania filmu “Wałęsa. Człowiek z nadziei”. Sprawa zakończyła się umorzeniem wobec niemożliwości wykrycia sprawców. Prokuratura nie potrafiła wskazać, kto z użytkowników domowego komputera udostępniał film. Kontrowersje wzbudzała też kwestia szkody – poszkodowane studia filmowe twierdziły, że poniosły stratę w wysokości 15 tys. zł od jednego użytkownika (równowartość opłaty licencyjnej za rozpowszechnianie filmu w internecie). Prokuratura miała również zastrzeżenia do tych wyliczeń. Więcej o sprawie pisze Gazeta WyborczaDziennik Internautów.

 

Nobliści i otwarty dostęp

Carol Greider, noblistka z dziedziny biologii, zrobiła coś co długo było tematem tabu w jej środowisko naukowym – opublikowała wyniki swoich badań na ogólnodostępnej stronie internetowej, zanim wysłała artykuł do jakiegokolwiek wydawnictwa naukowego. O powodach takiej decyzji, oraz zaletach  otwartego dostępu w nauce pisze New York Times.

Creative Commons Turkey Joins the CC Affiliate Network

Creativecommons.org -

Creative Commons Türkiye Lansmanı (CC BY-SA)

Last week, on March 11 2016, Creative Commons Turkey was officially launched during an event at Özyeğin University in Istanbul. Creative Commons is extremely proud and happy to have CC Turkey join the affiliate network, and we want to congratulate the whole team for their efforts over the last year to accomplish this.

We hope and expect that the CC Turkey team will play a pivotal role in the region, and we are looking forward to working with them on the translation of the licenses into Turkish and for the organisation of CC-related events!

Hoşgeldiniz CC Türkiye!
-Gwen Franck, Regional Coordinator Europe

Reposted from Creative Commons Türkiye:

The Creative Commons Turkey launch event was held in Özyeğin University on Friday, March 11 with the theme of #shareyourcreativity. The event featured a large number of guests including legal professionals, IT experts, researchers, educators and librarians.

We are pleased to announce that Creative Commons Turkey is now a part of the global CC community.

The event offered a rich program of exciting, horizon-broadening speeches and enlightening discussions. In the spotlight of the discussions of open society, free society and copyrights reform and culture of sharing which Creative Commons represents and is therefore a natural part of it. The use of Creative Commons licenses will make great contributions to the development of these dynamics in Turkey. The launch event was a step towards identifying the points of resistance and gaps in adopting the culture of sharing in the Turkish society and building a legal infrastructure for it.

Sharing and dissemination of intellectual, cultural and artistic outputs to wider audiences are unprecedented elements of a creative, innovative, well-educated, sophisticated and free society. In recognition of this fact, Creative Commons Turkey, under the leadership of Özyeğin University, will continue to work unflaggingly to enable and promote the use of CC licenses in collaboration with all stakeholders. You may follow up on our activities at creativecommons.org.tr and @ccturkiye.

We invite you all to share your creativity with CC licenses.

Please visit the program page for the presentations and videos of the Creative Commons Turkey launch event. [Photos from the event are available on Flickr.]

The post Creative Commons Turkey Joins the CC Affiliate Network appeared first on Creative Commons blog.

Sider

Abonner på creativecommons.no nyhetsinnsamler - Internasjonale nyheter